Ik loop met mijn koptelefoon op door de keuken, koffie in mijn hand, en luister naar een gesprek tussen Daniel Priestley en Seth Godin. Ergens halverwege begint Godin over een ezel. Een filosofisch beeld, zegt hij, van ene Buridan. Ik zet de pan even neer en luister aandachtiger.
De ezel staat precies tussen twee dingen in: water aan de ene kant, een wortel aan de andere. Hij heeft dorst en honger, allebei tegelijk. Dus loopt hij naar de wortel. Maar dan is hij te ver van het water. Dus loopt hij terug naar het water. Maar dan is hij weer te ver van de wortel.
Zo blijft hij heen en weer gaan. Tot hij sterft.
Maar van de maar.
Ik zet mijn koffie neer, nog voordat ik er een slok van heb genomen, en denk: wat is mijn maar eigenlijk?
Die vraag laat me niet meer los, de rest van de ochtend.
Een paar uur later zit ik aan de telefoon met iemand die werkt in de zorg. Ze belt me voor een coachgesprek, maar eigenlijk is ze allang voorbij het punt van coaching. Ze zit thuis met een burn-out.
Ze vertelt over haar afdeling. Ze vond het werk daar inhoudelijk mooi, maar de nachtdiensten kostten haar te veel. Op een gegeven moment stapte ze over naar een dagafdeling. Minder zwaar voor haar lijf, maar het voelde niet meer als zij. Dus ging ze terug.
En precies tijdens een nachtdienst, terwijl ze aan het werk is, krijgt ze het bericht dat haar vader is overleden.
Ik luister, en ik voel hoe stil het aan mijn kant van de lijn wordt. Niet omdat ik niet weet wat ik moet zeggen. Maar omdat ik het zelf ook ken - dat schuiven tussen twee opties, nooit helemaal kiezend, tot het je inhaalt.
Ik wil Qozy groot neerzetten. Dat is mijn missie, mijn hart, waar ik het liefst al mijn tijd aan zou besteden. Maar ik wil ook nu al geld verdienen. En dat verdien ik nog niet met Qozy. Dus werk ik daarnaast, via mijn VANA-methode, met coachingklanten.
Lang voelde dat als een compromis. Als een rem op waar ik eigenlijk heen wil. Die avond, met het gesprek van die ochtend nog vers, schrijf ik het voor mezelf op. En ik zie iets dat ik eerder niet zag: het is geen rem. Het is een en.
Mijn besluit staat namelijk allang vast. Ik wil Qozy groot maken. Daar gaat tachtig procent van mijn tijd naartoe. De overige twintig procent, via VANA, geeft me juist de ruimte om dingen voor Qozy uit te besteden. Waardoor het sneller gaat, niet langzamer.
Het is geen of-of. Het is een en-en, met een duidelijke hoofdrichting. Ik denk terug aan het gesprek van die ochtend, en aan de ezel die maar bleef schuiven tussen water en wortel. Ik denk: er zijn eigenlijk maar drie manieren om uit zo'n maar te komen.
De eerste is een besluit nemen, voor nu. Niet voor altijd. Gewoon: waar ga ik nu naartoe? Water of wortel?
De tweede is de maar veranderen in een en. Een constructie zoeken die het risico dempt, zonder de keuze uit te stellen.
De derde is jezelf afvragen wat de twijfel je kost. Niet wat een keuze je oplevert. Wat het je kost om te blijven hangen. Aan tijd. Aan energie. Aan plezier. Aan groei.
Want dat is wat ik die dag het scherpst besef: de grootste energievreter is niet de verkeerde keuze.
De ezel stierf niet omdat hij voor het water koos, of voor de wortel. Hij stierf omdat hij nooit koos.
Ik sluit mijn dag af met een simpele opdracht, aan mezelf en aan jou. Pak morgenochtend, voordat je je telefoon oppakt, een kwartier de tijd. Schrijf op wat jouw maar is. Wat wil je? Waar ben je bang voor? Wat ben je bang om te verliezen?
Je hoeft het niet meteen te weten. Blijf gewoon schrijven.
Create joy, live Qozy.