Het regent hard als ik de microfoon aanzet. Voor me ligt Feel the Fear and Do It Anyway van Susan Jeffers. Ik blader er nog even doorheen, want ik wil niets vergeten. Dit boek heeft in een paar dagen meer in me losgemaakt dan ik had verwacht.
Ik haal adem en zeg het eerlijk: ik ben bang voor succes.
Niet omdat succes niet leuk is. Dat is gewoon superleuk. Maar op het moment dat Qozy echt succesvol is, ben ik verantwoordelijk voor al die mensen. Daar zit de angst.
Ik lees verder en iets valt op zijn plek. Angst verdwijnt niet, en dat hoeft ook niet. Je kunt hem herprogrammeren. Voelen wat er speelt, en dan toch doorzetten. Daar zijn durf en lef voor nodig, maar je weet hoe het afloopt. Je staat met stress in je buik voor een presentatie en daarna voel je je euforisch.
Ik denk aan de zipline van 120 kilometer per uur, tijdens een reis. Het was volledig mistig. We zagen helemaal niets. Eerst denk je: tof, ik ga het doen. Dan sta je daar, in zo'n pak, en kun je niet meer terug. Beneden waren we met ons groepje van vier, vijf allemaal high van de adrenaline.
Jeffers deelt angst in drie niveaus in. Niveau één gaat over situaties: ouder worden, kinderen die het huis uitgaan, een carrièreverandering, spreken in het openbaar. Wat de één eng vindt, vindt de ander niet. Niveau twee gaat over het ego: afwijzing, mislukking, kwetsbaar zijn, imagoverlies. En dan niveau drie, de laag die ons echt gevangen houdt.
Alle angsten komen voort uit de vrees dat je niet opgewassen bent tegen wat het leven brengt. Mijn angst voor succes vertaalt zich zo: ik kan de verantwoordelijkheden van succes niet aan. Maar hallo, iedereen kan veel meer aan dan hij denkt.
Zolang ik groei, verdwijnt de angst nooit, want mijn grenzen schuiven op. De enige manier om van angst voor iets af te komen is het doen. De enige manier om me beter over mezelf te voelen is de stoute schoen aantrekken. Ik ben niet de enige die angst voelt bij iets nieuws. En door de angst heen gaan is minder angstaanjagend dan leven in de machteloosheid eronder.
Denk aan boven aan een berg op de racefiets. Je komt alleen van die angst af door af te fietsen. En dat mag voorzichtig, binnen normale risico's.
Ik zie het zo. Niet fietsen is comfortabel. Fietsen met zijwieltjes is spannend, en dan comfortabel, tot je meer wilt. Zonder zijwieltjes is weer spannend. Daarna een grotere fiets, weer spannend. Zo rek je je comfortzone steeds op, tot je comfortabel een hoge berg afrijdt. Maar je moet het wel elke keer doen. Want als je bovenaan blijft staan, voel je je helemaal niet comfortabel. Het is veilig, maar er roept iets in je om te gaan.
Daarom hang ik tegenwoordig mijn eigen getekende quotes op in huis. Alles wat leeft heeft één doel: groeien.
Het diepste hoofdstuk van het boek gaat over slachtofferschap versus verantwoordelijkheid. Wie geen verantwoordelijkheid neemt, kiest een zwakke positie. In verantwoordelijkheid zit kracht.
Jeffers geeft zeven definities. Een paar die me raken. Geef nooit iemand anders de schuld van wat je bent, doet, hebt of voelt. Ik denk aan mijn eigen keuze om bij PwC te stoppen. Op papier een glansrijke carrière, goed inkomen, aanzien. Ik koos ervoor om er voor mijn dochter te zijn. Dat betekende minder financiële ruimte. Ik geef haar daar nooit de schuld van. Het was mijn keuze.
Geef jezelf ook niet de schuld. Dat is lastig voor mij, want soms denk ik: had ik toen maar anders gekozen. Dan word ik slachtoffer van mezelf. Maar het is een pad van vallen en opstaan.
Dat stemmetje dat zegt dat je het niet kunt. Ik noem hem mijn aap. Je hoeft hem niet weg te krijgen, je vervangt hem door een liefdevolle innerlijke vriend. Ik kan het niet wordt: ik ga het proberen.
Als ik zielig ben, krijg ik liefde en warmte. Dat patroon komt uit mijn jeugd. Zodra je het ziet, kun je het loslaten.
Ik hoop wordt: ik weet. Had ik maar wordt: nu weet ik het, de volgende keer doe ik het beter. Een probleem wordt een uitdaging. En als ik even op tien centimeter van de spiegel sta, in mijn eigen ogen, zie ik een mooie, krachtige vrouw. Zo spreek ik haar ook toe.
Ik zet de opname bijna stop. Dit waren veel lessen, en ze gaan door naar Qozy, naar Luma en naar de communities. Zodat we de wereld een stukje leuker maken. Met minder angst en meer liefde.
Dus mijn vraag aan jou: waar ben jij bang voor? En wat zou je doen als je zeker wist dat je het aankon?
Wil je dat ik dit verhaal bij jouw team of in jouw praktijk breng, als lezing of workshop? Neem gerust contact met me op.