Ik loop met de hond over het pad naar het tennispark, mijn ochtendkoffie nog na-wasemend in mijn mond. Ergens vlakbij speelt een vriendin vanmorgen haar wedstrijd, dacht ik. Ik wil even langs, even zwaaien, een moment delen.
Ik kom aan. Het is stil. Te stil voor een toernooidag.
Ze speelt pas morgen.
Een paar jaar geleden was dit het moment waarop ik gemopperd had. Shit, dan had ik dus voor niks gelopen. Mijn planning was anders. Nu blijf ik gewoon staan, voel de zon op mijn gezicht, en denk: nou, dan wandel ik toch gewoon door.
Ik kies een andere route dan normaal. De hond snuffelt vrolijk verder. En ergens, tussen twee bochten in het pad, komt er zomaar een idee bij me op.
Wandelen is zo goed voor je. Zeker in de natuur. Zeker wanneer je, zoals ik nu, niks hoeft en toch alles krijgt.
Ik loop door en denk terug aan gisteren. Mijn dochter gaat op kamers in Leeuwarden. We waren bij IKEA, want oma wilde iets voor haar kopen. Eerst was het idee een bed, uiteindelijk werd het een bureau. Mooi, maar ze heeft nog steeds een bed nodig.
Tijdens de lunch, terwijl mijn dochter haar bord leegeet omdat ze vanavond vroeg weg moet voor haar werk, pak ik mijn telefoon. Normaal doe ik dat nooit aan tafel. Maar ik voel de ingeving: kijk even op Marktplaats.
En daar staat het. Precies het bed dat ze had uitgekozen. In een andere kleur. Twintig minuten rijden verderop.
Van de week hadden we ook al de kast gescoord die ze wilde. Op vijf minuten rijden van huis! Nu dit.
We rijden er meteen heen. We laden het bed in, en dan zegt hij, bijna terloops: ik heb ook nog een bureaustoel, nieuw in de doos. Wil je die ook hebben?
Het is de stoel. Precies het design dat ik zelf al een tijdje wilde. Winkelwaarde vijfhonderd euro.
Hij wil er vijftig euro voor. Hij heeft geen zin om hem apart op Marktplaats te zetten, zegt hij, en denkt: die student kan hem wel gebruiken.
Mijn moeder neemt hem mee. Haar oude bureaustoel past namelijk perfect bij het nieuwe bed van mijn dochter — en ík ga straks, wanneer mijn dochter is verhuisd, haar slaapkamer overnemen als werkkamer. Alles schuift in elkaar. Alsof het al klaarstond.
Ik niet. Dat is precies het punt.
De afgelopen maanden gebeurt dit vaker. Niet omdat ik harder mijn best doe, of meer plan. Eerder omdat ik minder vastklem en meer uitspreek.
Al een paar maanden sta ik 's ochtends voor de spiegel, terwijl ik me aankleed. Ik kijk mezelf recht in de ogen. En ik zeg iets. Ik zie je. Ik steun jou, in alle kracht, in overvloed.
Dan spreek ik uit wat ik die dag wil manifesteren. Soms iets zakelijks. Soms iets persoonlijks. Soms gewoon een gevoel dat ik wil vasthouden.
En ik sluit af met: ik ben trots op je. Ik hoor je. I see you. I hear you. I'm proud of you. And I love you.
Het voelt raar, de eerste keer dat je dit tegen jezelf zegt. Bijna te veel. Maar ergens diep vanbinnen raakt het iets. Alsof ik niet tegen mezelf praat, maar tegen mijn ziel.
Soms, als de wens die ik uitspreek groot is, voel ik een beklemming op mijn borst. Het is eng om iets hardop te zeggen. Zolang het in mijn hoofd blijft, hoeft het niet waar te worden. Zodra ik het uitspreek, bestaat het. Dan kan het zich gaan ontwikkelen.
Er is nog iets dat ik met je wil delen, iets dat dieper gaat dan een bureaustoel of een goed idee tijdens een wandeling.
Een paar jaar geleden, kort na het overlijden van mijn vader, ging ik naar een yoga-retreat op Ibiza. Een van de oefeningen daar heet eye-gazing. Je gaat tegenover iemand zitten, en je kijkt elkaar diep in de ogen. In stilte. Minutenlang.
Het is intens. Je ziet dingen. Niet altijd van de ander, vaak van jezelf, geprojecteerd op wie tegenover je zit.
Tijdens die oefening voelde ik de hele tijd dat mijn vader dichtbij was. Zijn energie, om me heen, of in me, ik weet niet precies hoe ik het moet noemen.
Het bleek geen toeval te zijn dat ik dat voelde. Later hoorde ik dat het centrale thema in de groep, bij bijna iedereen daar, overleden vaders was. Mijn kamergenote had haar vader nog maar zes weken daarvoor verloren. Bij mij was het zes maanden.
In de laatste ronde deed ik de oefening met de vriendin, die de retreat gaf. Ze keek me aan, lang, en zei toen: ik zie je vader in je.
Deze week, op de tennisbaan, sprak ik een oude vriend die ik jaren niet had gezien. Zijn eigen vader is twee-en-een-half jaar geleden overleden. We praatten kort bij, en hij zei tegen me: jij had zo'n sterke band met jouw vader.
Ik voel die band nog steeds. Elke dag een beetje. Ook al is hij, zoals ik het weleens noem, niet meer in de zogenaamde 3D-wereld.
Dus dit is mijn update van vandaag. Een wandeling die niet ging zoals gepland, en toch precies goed uitpakte. Een designerstoel voor een tiende van de prijs. Een spiegel waarin ik mezelf leer aankijken. En een vader die, op manieren die ik niet volledig kan verklaren, nog steeds bij me is.
Ik denk dat het allemaal met elkaar te maken heeft. Hoe je van binnen staat, bepaalt wat er van buiten naar je toe komt.
Dus mijn vraag aan jou vandaag: wanneer heb jij voor het laatst echt goed naar jezelf gekeken? En wat zou je tegen jezelf zeggen, als je het hardop durfde uit te spreken?