Het antwoord dat terugkomt is... oké. Niet fout. Ook niet goed. Ik herschrijf de vraag, probeer het opnieuw, voeg een zinnetje toe, probeer het weer. Voor ik het weet kijk ik op de klok en zijn er twee uur voorbij, terwijl ik alleen maar een LinkedIn-post wilde schrijven.
Dit overkomt me niet voor het eerst. En de afgelopen tijd heb ik ontdekt dat het probleem niet bij de AI ligt. Het ligt bij hoe ik ermee praat.
Vorige week gaf ik een masterclass aan coaches, trainers en therapeuten over precies dit: hoe zet je AI in als professional, zonder dat het je vak of je stem kost. En de vraag die het vaakst terugkwam, was simpel: hoe kan ik beter prompten
Het eerste is context. Ik betrap mezelf er steeds op dat ik AI een kale opdracht geef: schrijf een LinkedIn post. Geen wonder dat het antwoord generiek terugkomt. Zodra ik vertel wie ik ben, voor wie ik schrijf, en wat ik met het bericht wil bereiken, verandert het antwoord meteen.
Het tweede: een rol. Mijn dochter gaat binnenkort op kamers, en we moeten samen een huurcontract doorlezen. Vastgoedrecht is voor mij compleet nieuw terrein. Dus in plaats van een vage vraag te stellen, zeg ik tegen mijn AI: jij bent nu de allerbeste jurist op het gebied van vastgoed, en jij beoordeelt dit contract voor mijn dochter. Het antwoord dat terugkomt is scherper, specifieker, bruikbaarder, dan wat ik ooit met een algemene vraag zou krijgen.
Het derde vind ik het lastigste, en misschien wel het belangrijkste: vragen om kritiek in plaats van bevestiging. Ik merk dat sommige AI's, ChatGPT vooral, heel graag met me meepraten. Alles wat ik voorleg klinkt in eerste instantie geweldig. Dus begin ik expliciet te zeggen: ik wil niet dat je een ja-knikker bent. Ik wil dat je mijn sparringpartner bent. Denk kritisch mee, en zeg wat beter kan. Met ja en amen komen we namelijk niet verder, in prompten niet, en eigenlijk in bijna niets.
Het vierde is itereren. Ik heb geleerd om het eerste antwoord niet meteen te accepteren, ook al is het al best goed. Het mag korter. Het mag persoonlijker. Er mag een concreet voorbeeld bij. Elke ronde die ik erin stop, kost in het begin wat extra tijd, maar traint mijn AI voor alle volgende keren.
En het vijfde: mijn beste prompts bewaar ik. In een chat, in een project, of in een eigen custom GPT of skill. Zodat ik niet elke keer opnieuw het wiel hoef uit te vinden.
Al deze vijf tips passen precies in mijn eigen VANA-methode: visualiseren, activeren, nadenken en noteren, aanpakken. Niet als abstract model, maar als iets wat ik letterlijk gebruik om mijn eigen AI-omgeving op te bouwen. Mijn "brein", zoals ik het noem in de masterclass, is het fundament waarop de rest steunt.
Terwijl ik dit schrijf, ligt mijn hond naast me te duwen met zijn kop tegen mijn been. Hij wil aandacht, en ik onderbreek mezelf even om hem te aaien. Ook dat hoort bij hoe ik werk: gestructureerd waar het kan, en menselijk waar het moet.
Dus mijn vraag aan jou: waar laat jij je AI, of misschien jezelf, nog te makkelijk met je meebewegen? En wat zou er veranderen als je vroeg om kritiek in plaats van bevestiging?
Wil je hier dieper induiken? Binnenkort geef ik de volgende masterclass over AI en de VANA-methode. Ik hoor het graag als je erbij wil zijn.
Create joy, live cozy.