Mijn dochter loopt de keuken in met een simpele vraag: mam, waar is de weegschaal? Ze wil er weer eens op staan. Ik moet even nadenken. Ergens in de kast, met batterijen die er al een tijd niet meer inzitten. Ik heb het ding een poos geleden bewust genegeerd. Ik wilde maandenlang afvallen, het lukte niet, en op een gegeven moment dacht ik: dan laat ik dat gewicht ook maar even helemaal los.
Ik vind de weegschaal, zet er nieuwe batterijen in en ga er zelf ook maar even op staan. En dan sta ik daar, in mijn eigen badkamer, verrast te kijken naar een getal dat vier kilo lager is dan ik verwachtte.
Vier kilo. Zonder dat ik me er ook maar één moment bewust op gefocust heb.
Ik moet er even bij gaan zitten om te snappen wat er precies is gebeurd.
Ik volg al een tijd cursussen rondom manifesteren, en wat hier gebeurt is precies de vierde stap van mijn eigen VANA-model: inspired action. Ik had het gewenste resultaat gevisualiseerd, een lichaam met een paar kilo minder, en toen simpelweg gedaan én losgelaten wat ik wilde. Niet vastgehouden. Niet geforceerd. Losgelaten.
Wat er in de plaats kwam, was plezier. Ik begon meer te sporten, niet met een schema of een doel voor ogen, maar omdat het simpelweg leuk was. Ik verving een paar keer een spinninginstructeur, iets wat ik ontzettend graag doe, zonder dat ik daar een vast contract van wilde. Ik pakte tennis weer op. Ik ging padellen, en stond met plezier twee uur op de baan. Aan mijn voeding heb ik in die tijd helemaal niets veranderd, die is toch al zo'n beetje tachtig procent gezond en twintig procent niet.
Jarenlang had ik veel stress, en daardoor kwam ik aan. Toen die stress wegviel, dacht ik dat de kilo's er vanzelf weer af zouden gaan. Dat gebeurde niet. Ik praatte positief tegen mezelf in de spiegel, benoemde hoe krachtig en mooi ik was, en geloof nog steeds heilig in het effect daarvan op je energie. Maar het hoe en de timing, dát kon ik niet forceren. Pas toen ik dat losliet, ging het sporten vanzelf, en gingen de kilo's er vanzelf mee af.
Op een hockeytoernooi, mijn laatste als speelster, spreek ik een teamgenote die ook flink is afgevallen. Zij doet het op haar eigen manier: alles afwegen, drie tot vier keer per week gestructureerde krachttraining in de sportschool. Petje af, heel gedisciplineerd. Maar ik zou daar geen plezier van krijgen. Ik kies liever spinning, af en toe een HIIT-training, tennis, padel, een wandeling. Niet omdat het beter is. Omdat het bij mij past.
Vlak na deze ontdekking geef ik mijn eerste masterclass. Het aantal aanmeldingen is nog laag. Prima, denk ik, ik ben hier nog volop mee bezig, met een funnel en een boek dat mensen kunnen kopen. Terwijl ik de aanmeldlijst doorloop om de eerste mail te versturen, gaat er iets mis. Opeens staan er tien namen op de lijst. Ik denk heel even: hé, veel meer aanmeldingen dan verwacht. Dan blijkt de lijst niet te kloppen. Prima, stap voor stap gaat de lijst groeien. Alles op het moment dat het klopt.
Dan komt er nog één aanmelding bij. En voordat ik het goed en wel besef, heb ik mijn boek verkocht. Nog vóór de lancering. Bij maar twee deelnemers is dat een conversiepercentage van vijftig procent. Niet normaal.
Hoe vet is het dat precies op het moment dat je energie goed zit, dit soort dingen gebeuren? Er melden zich mensen die met me willen samenwerken. Er ontstaan nieuwe ideeën voor Qozy, vanuit diezelfde lichte, geïnspireerde energie. Ik merk dat ik niet meer alleen wil werken, want samenwerken geeft me nog veel meer energie.
Eén lichaam dat vier kilo lichter blijkt, en één business die vanuit dezelfde energie in beweging komt. Allebei zonder dat ik het forceerde.
Dus mijn vraag aan jou: waar ben je op dit moment iets aan het forceren? Op je werk, in je relaties, je gezondheid, je business?
En de vraag die er meteen achteraan komt: wat zou er veranderen als je de controle over het hoe en het wanneer zou loslaten?
Let wel: loslaten is iets anders dan opgeven. Ik heb in het verleden ook wel eens geprobeerd te accepteren in plaats van los te laten, bijvoorbeeld toen ik mezelf, ondanks dat ik al slanker was dan gemiddeld en middenin de overgang zit, dwong tevreden te zijn met een lichaam waar ik eigenlijk nog iets in wilde veranderen. Dat is geen loslaten. Dat is jezelf overtuigen dat het goed is zoals het is, terwijl er ergens toch nog een wens leeft.
Loslaten is je doel niet opgeven, maar de grip op het hoe en wanneer uit handen geven. Vertrouwen dat het proces zijn werk doet.
Dat is precies waar stap twee en drie van de VANA-methode om draaien. Je visualiseert wat je wilt bereiken, gaat fysiek in beweging, en blijft openstaan voor de inzichten die vanzelf ontstaan. Bij mij was dat, heel concreet, na een pittige spinningles opeens onweerstaanbare trek in mango. Dat inzicht noteer je, en dan volgt de laatste stap: aanpakken. Ik ga naar de winkel, koop de mango en de rest van het gezonde eten waar ik zin in heb. Zo simpel is het in het kort, ook al duurt het proces in de praktijk vaak wat langer.
Als je als coach of therapeut met cliënten werkt, herken je dit patroon vast. Mensen die zo graag resultaat willen dat ze zichzelf in de weg gaan zitten. Het onderscheid tussen loslaten en opgeven, of tussen loslaten en accepteren, is dan goud waard. Het is niet: stop met willen. Het is: houd het doel vast, en laat de grip op het hoe los.
Achteraf kan ik de puntjes met elkaar verbinden, iets wat altijd alleen achteruitkijkend werkt. Ik ging niet sporten om af te vallen. Ik ging sporten omdat ik er zin in had. En precies daardoor gebeurde het andere vanzelf.
Dus kijk ook bij jezelf eens terug: wanneer deed jij iets puur vanuit plezier, en kreeg je daardoor meer voor elkaar dan je ooit geforceerd had kunnen bereiken?
Ik hoor het heel graag. En wat mag jij deze week loslaten? Niet opgeven. Vertrouwen.
Create joy, live Qozy.