Ik kom net thuis van het sporten en heb eerlijk gezegd geen zin om nog iets "verantwoords" te doen. Ik zap wat, en blijf hangen bij Wild Life, een programma waarin jongvolwassenen met angststoornissen en andere problemen een tijd doorbrengen in een kamp in Thailand. Ze verzorgen dieren, maken verblijven schoon, hakken bananenbomen in de hitte. Fysiek en emotioneel confronterend, voor hen en, moet ik toegeven, ook voor mij als kijker.
Er zit een deelneemster in het programma die worstelt met een eetstoornis. Vanuit de plek waar ze eerder behandeld is geweest, krijgt ze van vrienden en familie een fotocollage met bemoedigende quotes mee, om haar tijdens het eten te helpen. Ze geeft zelf aan dat het nog steeds moeilijk is, al gaat het beter. Wat me raakt, is dat ze, ondanks de camera's en ondanks de spanning, haar verhaal durft te delen. Omdat de sfeer tussen de deelnemers onderling veilig genoeg voelt.
En dat is precies het punt: op het moment dat je je veilig voelt, durf je je verhaal te delen. En soms is dat helender dan een therapiesessie.
Dit programma vertelt eigenlijk het verhaal van honderdduizenden, misschien wel miljoenen jongvolwassenen wereldwijd. Social media, prestatiedruk, eenzaamheid, angststoornissen, labels als ADHD of dyslexie: het speelt overal, en misschien wel het meest in deze generatie.
Eerst verbinding met jezelf: waarom voel ik me zoals ik me voel? Wat triggert mijn boosheid, wat maakt me blij? Dat begint met reflectie, met de dagelijkse check-ins in de app.
Dan verbinding met elkaar: een community die nog moet ontstaan, maar die er wel gaat komen een veilige plek waar je je verhaal kan delen zonder daarvoor te worden veroordeeld.
Daarna verbinding met de natuur. Dat hoeft niet groots te zijn. Ga naar buiten, of ga zelfs op je balkon zitten en kijk naar een bloemetje. Ook dat is verbinding.
En als laatste, als het nodig of gewenst is: verbinding met een professional.
Terwijl ik daarover nadenk, realiseer ik me dat mijn rol hierin deze week op een compleet andere manier bevestigd wordt. Ik doe een archetype-test (een businesstest, ik hou wel van dat soort dingen) en kom uit op "verbinder". Het verklaart meteen zoveel. Ik wil mensen bij elkaar brengen: de brug tussen jou als professional en de jongvolwassenen die je begeleidt, maar ook de brug tussen jou en andere professionals, zodat je onderling kan sparren. Wat ik ook waardeer aan de test: die benoemt niet alleen mijn talent, maar ook de schaduwzijde ervan, bij een verbinder is dat al snel conflictmijding, te veel gericht op de relatie en te weinig op het zakelijke doel. Ik heb inmiddels mijn eigen AI zo geprogrammeerd dat die me juist vanuit tegenovergestelde archetypes bevraagt, om die valkuil te compenseren.
En dan is er nog een derde moment, een paar dagen later. Ik geef een wandelbootcamp-training voor een stichting, iets wat ik ontzettend graag doe. Ik deel mijn eigen verhaal, inclusief de momenten die niet vanzelf gingen. Een deelneemster van 64 hangt aan mijn lippen. Ik kijk normaal juist tegen vrouwen van die leeftijd op, als wijzer dan ikzelf. Maar op dit moment is het andersom.
Niet mijn kennis. Mijn eerlijkheid. Ik deel niet alleen wat ik weet, maar ook wat ik heb meegemaakt om daar te komen. (Mijn eigen verhaal staat trouwens uitgebreider op deze website, als je nieuwsgierig bent.)
Drie momenten in één week: een tv-programma, een archetype-test, een training. Allemaal wijzen ze naar hetzelfde: veiligheid maakt verbinding mogelijk, en verbinding maakt het mogelijk om je verhaal te delen en soms te helen.
Dus mijn vraag aan jou, als coach, trainer of begeleider van jongvolwassenen: hoe breng jij die veilige verbinding tot stand bij iemand die moeite heeft zich te laten zien? Ik ben oprecht benieuwd, en gebruik jullie antwoorden om Qozy verder te bouwen en om onze ronde tafelgesprekken vanaf september vorm te geven.
Create joy, live Qozy.