Vorige week zondag had ik geen zin. Ik neem je mee in het moment.
Zondagochtend, een agilitywedstrijd met mijn hond, iets wat ik normaal graag doe. Maar vanochtend voel ik iets anders: een vaag, negatief onderbuikgevoel. Geen duidelijke reden. Gewoon een gevoel van "hier klopt iets niet."
Ik ga toch. Loop het veld op, dat licht in de prachtige bosrijke omgeving van Hilversum. De spanning op het veld is hoog, veel honden blaffen en hebben er zin in.
Bij agility moet een hond door tunnels rennen, over sprongen heen, door een kattenloop en over een wip. Die wip is zelfgemaakt door de club, en maakte daardoor best veel lawaai. Meerdere honden waren er zichtbaar zenuwachtig van.
De eerste ronde, alles gaat goed, tot we bij de wip komen, KNAL en hij springt er te vroeg vanaf. Prima, dacht ik, we gaan door. Maar bij de tweede ronde gaat hij dwars zodra ik zijn riem losmaak. En bij de wip aangekomen weigert hij. Zelfs met hulp van de keurmeester wil hij er niet overheen.
Mijn eerste gedachte is: hij is bang voor het lawaai. Logisch. Maar hij weigert ook de andere onderdelen die hij normaal zo graag doet. Zelfs zonder de wip. En op dat moment verandert er iets in hoe ik ernaar kijk. Dit voelt niet als angst. Dit voelt als pijn.
Een trainingsmaatje oppert voorzichtig: misschien is het zijn patella. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik geen idee heb wat een patella was. Ik doe alsof ik het weet, knik en denk: dat zoek ik straks wel even op. Thuisgekomen blijkt het te gaan om de knieschijf, die bij mijn hond steeds uit de kom schiet. Ik bel meteen maandag de dierenarts, en we kunnen gelukkig al dinsdag terecht, midden in de vakantietijd. De sterren staan goed voor ons!
De dierenarts bevestigt het: patellaluxatie. Een genetische afwijking die vaker voorkomt bij zijn ras. Hij heeft nu een rustkuur, en of we deze sport op dezelfde manier kunnen blijven doen, moet nog blijken. Ik vrees…
Wat me het meest bijbleef, was wat er gebeurde toen ik erop terugkeek. Ineens vielen er allemaal puzzelstukjes op hun plek die er allang lagen. Mijn hond had de laatste tijd veel aan zijn poten gelikt, zonder dat we ooit een duidelijke oorzaak vonden, een allergie, dachten we, of misschien pijn. Hij at ook wat vaker gras. Op zichzelf leken kleine, losse dingen. Achteraf bleken het signalen die samen een verhaal vertelden.
En dat brengt me bij de vraag die me is blijven bezighouden: hoe weet je nou het verschil tussen een echt onderbuikgevoel en een gedachte die je gewoon meesleept vanuit gewoonte of angst?
Ik vind dat zelf best lastig. Is dit nu intuïtie, of is dit een geconditioneerde reactie, iets wat ik uit het verleden meeneem? Ik denk dat veel mensen en veel van de coaches, trainers en begeleiders die met jongvolwassenen werken, precies tegen datzelfde onderscheid aanlopen. Bij jezelf, en bij de mensen die je begeleidt.
Wat ik die zondag wél deed: ondanks mijn twijfel toch gaan. Niet omdat ik zeker wist dat het goed zou aflopen, maar omdat een gevoel negeren nooit de oplossing is. Vooraf weet je namelijk niet altijd of een signaal je iets moeilijks vertelt, of je juist voorbereidt op iets wat nodig is. Maar het blijft een signaal. En signalen verdienen het om gehoord te worden, ook als je nog niet precies weet wat ze betekenen.
Dat is uiteindelijk ook waar Qozy om draait: mensen, vooral jongvolwassenen, helpen om weer contact te maken met dat gevoel. Niet om elk signaal blind te volgen, maar om het serieus te nemen, te onderzoeken, en er woorden aan te geven.
Dus mijn vraag aan jou: welk signaal heb je onlangs genegeerd, bij jezelf of bij iemand die je begeleidt? En wat zou er anders zijn gegaan als je er wel naar had geluisterd?
Ik hoor het graag.
Create joy, live Qozy.