De nacht dat ik begreep waarom ik mezelf tegenhield

Over een paniekaanval, een 48 jaar oud mechanisme en de doorbraak die daarna kwam.

4 uur 's nachts.

Ik word wakker en alles in mijn lijf verkrampt. Mijn hart bonkt. Mijn ademhaling is te snel. Ik weet niet precies wat er gebeurt, maar ik weet wel dat het niet goed is.

Mijn eerste paniekaanval ooit.

Ik loop de slaapkamer uit. Water drinken. Even zitten in de logeerkamer, naar buiten kijken. Stil. De straat. Iedereen slaapt. Langzaam kom ik weer tot rust.

Na een minuut of tien ga ik weer liggen.

En dan, ergens in het donker, denk ik: dit wil ik niet meer. Ik besluit dat ik dit niet meer wil. Vanaf nu is het anders!

De weken ervoor

Het was al weken aan de gang. Ik draaide steeds om iets heen. Ik wist dat er iets zat te komen, een doorbraak, een inzicht, iets groots, maar ik kon er niet bij.

Ik was aan het werk. Hard ook. Maar niet vanuit passie. Niet vanuit plezier. Gewoon... werken omdat het moest. Omdat er geld verdiend moest worden. Omdat ik dingen had beloofd.

Mijn energie zakte. En zakte.

Zelfs de leuke dingen in mijn leven konden me niet echt raken. Ik was er wel, maar ook weer niet. Je kent dat gevoel misschien. Je zit aan tafel, je lacht mee, maar vanbinnen is er een soort glas tussen jou en de rest van de wereld.

Ik heb een gastronomische reis naar Frankrijk op de planning. Twee keer per dag uit eten, Michelinsterrestaurants, pure luxe. En ik weet dat het leuk is, maar voel het niet echt. Ik had er weinig zin in.

Dat zei genoeg.

De ochtend erna

De volgende ochtend pakte ik mijn dagboek.

Wat gebeurde er nou? Waar zat ik klem?

En toen kwam het woord dat de weken ervoor al steeds opdook: veiligheid.

Ik voelde me niet veilig om succesvol te zijn.

Ik schreef het op. Las het terug. Schreef verder. En langzaam werd het helderder.

Ergens in mijn onderbewuste had ik een regel gemaakt. Een regel die ik nooit bewust had gekozen, maar die al decennialang stilletjes mijn beslissingen stuurde:

Als je succesvol bent, verlies je liefde.
Als je niet succesvol bent, krijg je liefde.

Waar het vandaan kwam

Ik ben de oudste. Mijn broertje, vier jaar jonger, was een drukke kind. Altijd in beweging, altijd in de boom, altijd aanwezig.

Ik was het brave meisje. Deed mijn ding. Sterk en zelfstandig.

Maar op de momenten dat ik aandacht nodig had? Dan werkte het via een zieligheidje. Een pijntje hier, een beetje zielig daar. En dan was er ineens die aandacht, die warmte, die liefde.

Zo werkt een kindbrein. Het leert: dit werkt. Doe meer hiervan.

En zonder dat ik het wist, nam ik die regel mee. Naar mijn tienerjaren. Naar mijn relaties. Naar mijn werk. Naar Qozy.

Op het moment dat ik echt succesvol dreigde te worden, trok er onbewust iets aan de handrem.

Het bewijs dat ik allang had

Een paar weken voor de paniekaanval deed ik een workshop systemisch werk. We moesten gaan staan op twee blaadjes op de grond, één met "mislukt", één met "gelukt".

Op het blaadje van mislukt straalde ik.

Op het blaadje van gelukt? Een lach die er niet echt was. Geen twinkeling in mijn ogen.

Ik zag het zelf. Iedereen in de ruimte zag het.

Dat was het bewijs. Mijn lijf wist het al. Mijn hoofd moest nog even bijkomen.

De doorbraak

Na het journalen ben ik gaan lopen met de hond.

En ik herhaalde, stap voor stap, één zin:

Succes is veilig. Als ik succesvol ben, ontvang ik liefde.

Steeds opnieuw. De hele wandeling lang.

Want zo werkt het. Een mechanisme van 48 jaar verander je niet in één nacht. Maar je kunt wel beginnen met het herschrijven. Elke dag een beetje. Totdat het nieuwe patroon sterker is dan het oude.

Wat ik nu zie

Mijn droom is een volle zaal. Duizend mensen. Professionals op het podium die hun kennis delen. Jongvolwassenen in de zaal die groeien, bewegen, verbinden.

En ik als gastvrouw. Midden in die energie.

Als ik daar sta, omringd door al die mensen, al die liefde, al dat enthousiasme, ontvang ik meer liefde dan ik ooit kan ontvangen in mijn eentje achter mijn laptop.

Dat is de paradox.

Succesvol zijn brengt me juist dichter bij wat ik altijd al zocht.

En jij?

Misschien herken je dit niet in succes. Misschien is het bij jou vrijheid. Of ruimte. Of rust.

Misschien heb je een bloeiende business, maar geen tijd meer voor jezelf. Misschien saboteer je jezelf steeds als je iets nieuws wil beginnen. Misschien please je jezelf kapot voor anderen terwijl je eigen dromen wachten.

Wat is de regel die jij meedraagt zonder hem ooit bewust te hebben gekozen?

Het is de moeite waard om dat te onderzoeken. Echt.

Als je hierover wil sparren, over jezelf, over Qozy, over wat dan ook, plan dan gerust een gesprek met me in.

👉 Vrijblijvend kennismaken met Vanessa

Ben jij professional en wil je jongvolwassenen helpen via Qozy? Op dit moment is aansluiten nog gratis.

👉 Meer over Qozy voor professionals