De verbinding, die overblijft wanneer alles via AI gaat

Ik rijd de A32 op, net weg bij het studentenhuis in Leeuwarden. Achter me, ergens tussen de andere nieuwe kamers, staat mijn dochter met haar fiets en haar spullen. Voor me: een lange rit terug, alleen.

We zijn vanaf vandaag empty nesters. Een woord dat ik weken geleden nog luchtig kon uitspreken, en dat nu opeens gewicht heeft.

Ik luister verder naar de podcast met Seth Godin en Steven Barlett, waarin aangegeven wordt hoe je AI kunt omarmen. Hij verduidelijkte het met een voorbeeld van een dokter, zodra die goed gebruik maakt van AI, dan kan hij allerlei processen automatiseren en blijft er heel veel tijd over voor z'n cliënt. Dan ontstaat er echte verbinding tussen dokter en cliënt en dat is waar het omdraait. Dit maakt deze dokter uniek en heel goed voor z'n patiënten.

Op het moment dat je AI voor je laat werken, gaan dingen automatisch. Onze hele maatschappij beweegt die kant op. Processen die zichzelf regelen. Sneller, simpeler, minder handwerk.

Ik knik bijna onbewust, terwijl ik de weg voor me blijf volgen.

Want dat is ook precies waar wij met Qozy mee bezig zijn. De AI die we gebouwd hebben, moet dingen voor je uit handen nemen. Dat is het hele idee.

Maar dan komt er iets anders bovendrijven, midden in die stille rit.

Het draait om die verbinding.

Die wordt juist steeds belangrijker. Niet minder. Ik merk het om me heen, ook bij volwassenen die allang zelfstandig zijn en toch naar iets zoeken om zich mee te verbinden.

En dan besef ik: dat is de verbinding waarom ik ooit met Qozy ben begonnen. Niet om mensen iets uit handen te nemen wat hen verbindt. Maar om ruimte te maken voor de verbinding die er al die tijd al toe deed. Voor zoveel mensen begint het namelijk allereerst bij de verbinding met zichzelf. Die verbinding is zo essentieel, en we missen haar vaker dan we willen toegeven.

Vrijwel direct begin ik op te ruimen.

Ik bouw de kamer van mijn dochter om tot mijn nieuwe werkkamer. De logeerkamer wordt vanaf nu haar logeerkamer, voor wanneer ze thuiskomt. Ik maak alles schoon. Haar laatste spulletjes krijgen een plekje.

Opruimen helpt mij altijd enorm. Dat wist ik al, maar vanavond voel ik precies waarom.

Het voelt gek. Ergens is het leeg, deze kamer, dit huis, dit nieuwe ritme. Maar diezelfde ochtend nog kletste ik met haar, en het was gewoon weer heel leuk. Twee gevoelens tegelijk, allebei waar.

Nieuwe avonturen zijn soms spannend. Voor haar, in een nieuwe stad, een nieuwe kamer, nieuwe mensen. Voor mij, in een huis dat opeens anders klinkt. Maar ze brengen je ook een hele hoop moois. Een kamer die eindelijk van mij wordt. Een gesprek dat net zo warm is als altijd, ook al is de afstand nu groter.

Dus dit is mijn vraag aan jou, dezelfde die ik mezelf deze week stelde. Zoek bewust een moment van echte verbinding op. Zonder scherm ertussen. Bel iemand. Klets even.

Hoe meer er om ons heen automatisch gaat, hoe belangrijker het wordt om dat zelf niet te laten gebeuren.

Create joy, live Qozy.