Stoppen is soms de krachtigste keuze

Er zijn van die weken waarop je lichaam harder praat dan je hoofd.

Het is zondagmiddag. Ik zit op de bank in de tuin met een boek op schoot. De hond ligt aan mijn voeten. Ik ben kapot. Niet mentaal, maar fysiek. Echt uitgeteld.

De ochtend was vol. Een agilitywedstrijd met de hond, de hele dag op de benen. Na twee avonden dansen in de dagen daarvoor. En afgelopen week een selectiedag in Breda met mijn dochter, de hele dag op pad, veel jongvolwassen geïnterviewd. Mijn hoofd staat er nog prima bij, maar mijn lijf heeft er genoeg van. De vermoeidheid zit diep. In mijn spieren, in mijn botten, overal.

En toch voel ik ook iets anders. Opluchting. Want ik geef er eindelijk aan toe.

Te veel tegelijk

Het was een drukke periode. Niet op een nare manier, maar gewoon vol. Veel mooie dingen, veel beweging, veel mensen, veel energie. En dan de acu visualisaties die ik de weken daarvoor dagelijks deed.

Dat laatste verdient wat uitleg.

Een acu visualisatie van Roy Martina is een meditatie gecombineerd met acupressuurpunten om oude pijn te helen. Ik had mezelf drie weken gegeven om dit dagelijks te doen. Zo werkt mijn doorzettingsmechanisme nu eenmaal.

Na twee of drie sessies voelde ik al dat er iets gebeurde. Rondom mijn heup en been, de psoas, ook wel de stressspier genoemd. Ik gaapte enorm tijdens de sessies. Tranen kwamen vanzelf. Tekenen van loslaten, van bevrijden. Ik was er heel voldaan over.

Maar mijn lichaam gaf me al eerder signalen dat het genoeg was.

Ik luisterde niet.

Wat je hoofd negeert, voelt je lijf

Je hoofd is goed in rationaliseren. In doorgaan. In nog één keer, nog een beetje, nog even volhouden.

Je lichaam is eerlijker.

Vermoeidheid, spanning in je schouders, pijn rondom de rug of heupen, een knoop in je maag. Dat zijn geen zwakheden. Dat zijn signalen. Informatie. Je lichaam dat zegt: let op, hier is iets wat aandacht vraagt.

Terug op die bank in de tuin. Het boek ligt open maar ik lees nauwelijks. Ik voel gewoon. En ik besluit te stoppen met de acu visualisaties. Teveel tegelijk, te snel. Mijn lichaam wist het al. Ik had alleen niet geluisterd.

Nu wel.

Hulp vragen is ook luisteren

Maandag is de vermoeidheid er nog. Dinsdag ook. Ik zoek contact met Roy Martina. Zijn advies: stoppen, in ieder geval de frequentie verlagen, rustig aan en veel water drinken. Even detoxen. Niet doorgaan.

En dan doe ik iets wat misschien wel het moeilijkste was van die hele week.

Ik vraag hulp voor de dingen die ik normaal gewoon doe.

Aan manlief. Aan dochterlief. Gewoon eerlijk: ik ben moe en ik kan dit even niet alleen. Ze nemen dingen van me over in het huishouden. Zonder gedoe, zonder drama.

En in die rust ontstaat er iets onverwachts. Ruimte. Samen met manlief maak ik een nog betere insteek voor het platform rondom de app Qozy. Ideeën die er niet waren gekomen als ik was blijven doorgaan.

Stoppen leverde meer op dan doorgaan ooit had gekund.

Eén vraag om vandaag mee te beginnen

Wanneer heeft jouw lichaam je voor het laatst iets verteld wat je liever niet hoorde? En wat deed je daarmee?

Je hoeft het antwoord niet hardop te zeggen. Maar voel het wel.

Want je lichaam heeft altijd al geweten wat je nodig hebt.

Tip van flip ;)

Mocht je aan de slag willen met de relatie lichaam en geest, dan is de Cursus Rust in lichaam en brein van Breinfijn misschien iets voor jou.