Vergeven is de hoop loslaten

En waarom dat de krachtigste daad is die je voor jezelf kunt doen

Er is een quote die me al een tijdje bijhoudt.

Vergeven is de hoop loslaten dat het verleden anders had kunnen zijn.

Ik begreep hem intellectueel. Maar afgelopen zondag voelde ik hem pas echt. In mijn lijf. Op een wandelpad. Met een lichte kramp in mijn borst die me vertelde dat ik er klaar voor was om oude overtuigingen los te laten.

Maar laat me bij het begin beginnen.

De opstelling, betekende mijn belemmeringen uit het verleden meenemen

Dinsdag had ik (familie) opstelling dat eindigde in een diep gesprek dat me confronteerde met iets wat ik al lang wist maar nooit echt had aangekeken. Dat ik mensen uit mijn verleden de schuld gaf voor hoe mijn leven eruitzag. Niet bewust. Niet luid. Maar stilletjes, van binnenuit.

En daar zat ook iets anders in. Iets wat ik moeilijker vind om toe te geven.

Ik voelde me soms beter dan anderen. Omdat ik tenminste aan mezelf werkte. Omdat ik dit soort gesprekken aanging. Omdat ik verder keek.

Maar dat maakt me geen beter mens.

Het maakt me gewoon een mens.

Iedereen om me heen heeft altijd gedaan wat hij of zij kon. Naar eer en geweten. Met de tools die ze hadden op dat moment. Niets meer. Niets minder.

Dat beseffen, écht beseffen, niet alleen begrijpen, dat was de eerste stap.

Vergeven

Ik heb vergeven. Echt vergeven. Niet als statement, maar als beslissing. Ik heb het uitgesproken, ik heb het gevoeld en ik heb het losgelaten.

En daarna deed ik iets wat misschien nog moeilijker was.

Ik heb mezelf vergeven.

Dat ik deed wat ik deed. Dat ik reageerde zoals ik reageerde. Dat ik niet beter wist. Tot die week. Want ik wist het gewoon niet. En dat is oké.

Daarin zit de grootste kracht. Niet in het vergeven van een ander. Maar in het vergeven van jezelf.

Eén kwartje dat alles veranderde

En toen viel er nog iets.
Er is maar één persoon verantwoordelijk voor mijn leven.
En dat ben ik.

Niet wat er is gebeurd. Niet wie er was. Niet wat er gezegd of gedaan is. Ik. Volledig. Zonder mitsen of maren.

Dat klinkt misschien zwaar. Maar het voelde als bevrijding.

Want als ik zelf verantwoordelijk ben, dan heb ik ook zelf de macht om het anders te maken. Vanaf nu. Vandaag. Niet straks als het verleden anders was geweest. Nu.

Het wandelpad

Later die week, ging ik wandelen. En ergens op dat pad begon ik na te denken over het element hoop uit de quote.

Hoop voelt goed. Hoop klinkt positief. Maar terwijl ik liep besefte ik: hoop ligt buiten jezelf. Je hoopt dat een ander verandert. Je hoopt dat het anders wordt. Je hoopt dat het verleden anders was.

Maar daarmee geef je het uit handen.

Hoop is toekomst. Hoop is extern. Hoop is niet krachtig, omdat het niet bij jou ligt.

En op dat moment voelde ik het fysiek. Een lichte kramp in mijn borst. Alsof mijn lijf iets niet los wilde laten. Alsof er nog een restje hoop vastzat aan iets wat al lang voorbij was.

Ik merkte het op. Ik sprak het aan, letterlijk, hardop, tegen de versie van mezelf die dit al jaren vasthield.

Dit wil ik niet meer.

En het zakte af.

Zo snel. Zo volledig. Zo bevrijdend.

Wat dit betekent

Vergeven is niet zeggen dat het oké was. Vergeven is niet vergeten. Vergeven is stoppen met hopen dat het anders had kunnen zijn.

Het is het verleden zijn plek geven. Zodat jij de jouwe kunt innemen.

En als je jezelf ook nog vergeeft, voor alles wat je deed vanuit wat je toen wist, dan komt er iets vrij wat je niet had verwacht.

Ruimte. Energie. Beweging.

De buitenwereld begint mee te bewegen.

Dat merkte ik de dag erna. En de dag daarna. En de dag daarna.

Maar dat verhaal vertel ik een andere keer.

Voor nu is er maar één vraag.

Wat houd jij nog vast in de hoop dat het anders wordt?

Met liefde, Vanessa