Dienen versus verdienen: mijn eerlijke worsteling als startend ondernemer

Ik fiets naar een afspraak over AI en het gebruik ervan. Zoals wel vaker op deze route heb ik een podcast aan, vandaag een aflevering van Kim Munnekom. Wat ze zegt, blijft haken: leven en ondernemen we vanuit "how can I get", of vanuit "how can I serve"?

Hoe kan ik zoveel mogelijk halen. Of: hoe kan ik helpen.

Ik moet meteen aan mezelf denken.

Ik geloof, misschien wel bijna heilig, in dienend ondernemerschap. In de wet van aantrekking: wat je weggeeft aan waarde, eerlijkheid en aandacht, komt op de lange termijn altijd iets terug. Misschien niet meteen. Maar het komt terug.

Tegelijkertijd ga ik hier eerlijk over zijn: in deze fase van Qozy voel ik ook gewoon de drang om snel omzet te maken. Niet alleen voor mezelf, hoewel dat ook mag, en ook belangrijk is, maar vooral omdat ik groter wil groeien. Omdat ik meer jongvolwassenen en de professionals om hen heen wil kunnen bereiken en helpen. En zichtbaarheid op social media kost nou eenmaal vaak geld: advertenties, professionals inhuren, een vliegwiel op gang brengen.

Dat is dan ineens weer "getting". En getting komt, denk ik, vaak voort uit een soort angst. De angst dat er niet genoeg is. Terwijl dienen voortkomt uit iets heel anders: uit missie, uit overvloed, uit vertrouwen dat het goedkomt.

Ik denk aan de archetype-test die ik onlangs deed en die me uitwees als "verbinder" als business-archetype. Dat verklaart eigenlijk alles. Ik wil mensen met elkaar in contact brengen: professionals onderling, en professionals met de jongvolwassenen die ze begeleiden. Daarom organiseer ik ronde tafelsessies, en vanaf eind augustus start ik daar weer nieuwe rondes van, samen met masterclasses.

Mijn missie is groot.

Soms weet ik oprecht niet waar ik moet beginnen. Maar het uitgangspunt blijft steeds hetzelfde: ik wil er zijn voor jongvolwassenen, die worstelen met eenzaamheid, met de afleiding van hun telefoon, met onzekerheid over de maatschappij, over hun financiën, over wat ze eigenlijk willen. Dat is mijn why. En zolang ik daaraan vasthoud, weet ik dat ik vanuit "serve" handel, ook als de omzetdruk soms aan me trekt.

Er is trouwens een gelukkige omstandigheid die me daarbij helpt: het inkomen van mijn man geeft ons een vangnet. Niet iedereen heeft dat. En het maakt dat ik mezelf sneller kan herpakken op het moment dat ik toch in de "getting"-modus terecht kom.

Later die ochtend, spreek ik nog even met een jongen die precies in de doelgroep van Qozy valt. We wisselen AI-tips uit, dat was de intentie van de afspraak, maar vooral zoeken we de verbinding: hoe hij in het leven staat, wat hem triggert, waarom hij nu zo goed in zijn vel zit. Ontzettend waardevolle input, en precies het soort gesprek waar Qozy voor bedoeld is.

En dat brengt me, terwijl ik terug fiets, bij AI zelf. Ik zie het niet als bedreiging voor authenticiteit, maar als hulpmiddel ervoor. AI helpt me sneller en consistenter content te maken en dat is nodig, want zichtbaarheid vraagt om consistentie. Maar de kern, de stem, de kleine foutjes, de sparkle in de ogen: dat moet altijd van mij blijven komen. Ik geloof dat de beste coaches en marketeers AI omarmen én zichzelf blijven. Niet het een óf het ander.

Automatisering dringt trouwens overal door, niet alleen in marketing.

Laatst nog bij een klein eettentje waar ik via een scherm moest bestellen omdat het personeel geen Nederlands sprak. Zo gewoon al dat we ons eten bestellen via een beeldscherm. Op het moment dat er daardoor extra verbinding is met de klant zeg ik ja, maar in dit geval sloeg het wat mij betreft de plank mis.

Dus mijn vraag aan jou, of je nu ondernemer, coach of professional bent: opereer je op dit moment vanuit "how can I get", of vanuit "how can I serve"? En wat geef jij deze week weg, zonder er iets voor terug te verwachten?

Create joy, live Qozy.