Uit Feel the fear... een stuk over positief denken

Ik loop met de hond over het pad en herhaal in mijn hoofd steeds dezelfde zin. In de tegenwoordige tijd, alsof het al waar is: ik ben sterk. Ik kan het. Het klinkt misschien gek, en soms zeg ik het met een knipoog naar mezelf. Want zelfspot mag.

Waarom ik dat doe? Omdat ik een boek lees dat me niet loslaat: Feel the Fear and Do It Anyway van Susan Jeffers. Ik ben aangekomen bij hoofdstuk 5, met een titel die me aan het lachen maakt: Wees niet zo'n Pollyanna.

Positief denken is niet naïef

Pollyanna is dat meisje uit het klassieke kinderboek dat altijd het goede ziet. We vinden dat al snel naïef. Maar volgens Jeffers is positief denken net zo realistisch als negatief denken. In onze maatschappij gaan we standaard uit van het negatieve, terwijl we het meeste van wat we vrezen nooit meemaken. Dus waarom gaan we er dan altijd van uit? Wat nou als het wel lukt?

Mijn innerlijke zeurkous gaat nergens heen

Ik ben in de kern een positief mens. Glas halfvol, altijd. En toch. Het opstarten van Qozy is een pittig proces, en dan merk ik dat ik naar het negatieve neig. Die innerlijke zeurkous is er gewoon. Jeffers zegt dat hij ook nooit verdwijnt, en dat hoeft ook niet. Je erkent hem, je omarmt hem en je doet er niks mee.

Wat ik wel doe: ik train. Zodra ik een negatieve gedachte opmerk, kies ik bewust: nee, ik kijk er op de positieve manier naar. Ongeveer 90 procent van wat we doen gebeurt onbewust. Door vanuit mijn bewuste brein steeds positief te sturen, voed ik mijn onderbewuste. Dat is gewoon trainen, net als in de sportschool: oefenen, oefenen, oefenen.

Affirmaties die werken

Een affirmatie is positief en staat in de tegenwoordige tijd. Ik ben zelfverzekerd. Ik kan loslaten en ik durf te vertrouwen dat alles goed komt. Ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn leven. Je brein onderscheidt niet scherp tussen wat waar is en wat je wilt dat waar wordt, en herhaling versterkt het geloof.

Ik laat het door mijn dag lopen. Aan de deur met magneetjes hangen nu positieve uitspraken in plaats van wat er eerst hing. Bij het aankleden zet ik muziek aan en zing ik mee. Tijdens het sporten en wandelen herhaal ik een affirmatie als mantra. In de auto of op de fiets leer ik iets, via een podcast of luisterboek. En als er iets niet loopt zoals ik wil, zeg ik: alles is perfect, want alles heeft een doel. 's Avonds spreek ik uit wat ik wil dat mijn onderbewustzijn 's nachts oppakt.

Het no-lose-model: je kunt geen fouten maken

Dan komt hoofdstuk 7. Ik sta voor een keuze en blijf twijfelen tussen weg A en weg B. Alsof een van de twee fout is. Maar zowel weg A als weg B geeft je onderweg cadeautjes, inzichten en lessen. Ondernemen is een grote leerschool. Je kunt geen fouten maken, je kunt alleen leren.

Ik doe mijn huiswerk: praten met verschillende mensen, stilstaan bij wat ik echt belangrijk vind. Voor mij is dat vrijheid, bijvoorbeeld om overdag te sporten. En als ik niet weet wat waar is, ga ik wandelen. Het haalt me uit mijn hoofd en in mijn lijf, en dat is precies stap 2 van mijn VANA-methode: Activeren

Een volledig leven maakt je veerkrachtig

In hoofdstuk 8 gaat het over verlies. Als je hele leven draait om één relatie of je werk, valt er een groot gat als dat wegvalt. Een volledig leven heeft meer blokjes: hobby's, ontspanning, familie, tijd voor jezelf, persoonlijke groei, werk, vrienden en een bijdrage aan de wereld. Kijk eens hoe afhankelijk jij bent van één element.

Ja zeggen tegen wat er is

Hoofdstuk 9 gaat over ja zeggen. Niet tegen alles wat gebeurt, maar tegen de les die erin zit. Je kunt nee zeggen tegen de situatie en ja tegen de mogelijkheid om er sterker uit te komen. Emoties die ik wegduw, komen net als een bal onder water knalhard terug. Dus ik laat ze er zijn.

Ik noem het de oncomfortabele comfortzone. Negen van de tien keer is je comfortzone helemaal niet comfortabel. Als je het niet meer wilt zoals het is, moet je in actie komen. En soms voel ik waar in mijn lijf een nee of een ja zit. Een bodyscan helpt me om spanning te vinden en los te laten.

Geven zonder verwachting

Het laatste deel gaat over kiezen voor liefde en vertrouwen. Als je alleen geeft om te krijgen, voel je angst. Geef oprecht. Dat kan heel klein zijn: ik zeg vriendelijk goedendag tegen iemand die diep in gedachten is, zonder iets terug te verwachten. En ik begin 's ochtends bij de spiegel, met liefde voor mezelf.

Wat ik je meegeef

Je hogere zelf is positief, je zeurkous negatief. Beide zijn er altijd. Jij kiest wie het stuur vasthoudt. Je kunt altijd kiezen. Dat is mijn eindboodschap.

Bij Qozy bouw ik aan een plek waar techniek en mensen samen helpen om stress, somberheid, eenzaamheid en angst te verminderen. Dit hoofdstuk herinnert me eraan dat het begint bij kleine keuzes, elke dag.

Luister de aflevering op Spotify