Waar ik van oplaad, is vooral verbinding!

Ik sta in de woonwinkel en kijk naar de tafel die voor ons ligt. Ovaal, zwart hout, precies de maat die we zoeken voor onze tuinkamer. Het glazen "aquarium" achter in de tuin is bijna af, en dit is een van de laatste stukken die nog moeten landen. Maar zodra ik dichterbij kom, voel ik het al: shit, dit is toch niet wat we wilden. Het is een outlet-model, net iets te gehavend om er blij van te worden.

We lopen door naar de winkel ernaast. Daar stond hij, de vorm die ik eigenlijk voor ogen had organisch, geen hoeken, precies goed van formaat. Alleen: in hout. En ik wil antraciet, om bij de grijze achterwand en het frame van de tuinkamer te passen. Mijn man twijfelt of onbehandeld hout wel solide genoeg is voor buiten, niet helemaal waterdicht als het is. We lopen nog een winkel verder. Die tafel is mooi, maar te groot. We lopen terug. We twijfelen weer.

Op een gegeven moment zeg ik het hardop: weet je wat, naast deze winkel zit de bouwmarkt. We kopen gewoon een tafel in de vorm die we willen, en ik zet 'm zelf in de kleur en afwerking die ik wil. Een beitsje erover. Klaar.

Zondagochtend breng ik de eerste laag aan. Vandaag, tussen mijn andere dingen door, de tweede. Straks staat hij er: precies de organische vorm, precies antraciet. Niet omdat ik hem zo kon kopen. Omdat ik hem zo heb gemaakt.

Het is een klein voorval, maar het zet iets in beweging. Op het moment dat iets niet is zoals je wil, kan je afwachten. Of je kan in actie komen. Dat is de zogenaamde inspired action!

Diezelfde vraag speelt dit weekend nog een keer, alleen dan groter.

Ik geef af en toe als invaller spinninglessen, bij een keten van sportscholen. De eerste is nieuw, groot, adembenemend ingericht. Ik meld me bij de balie, loop de zaal in, en zie een enorm scherm met een glanzende videoroute door de bergen. Indrukwekkend. Ik start de les. Maar iedereen fietst recht voor zich uit, de blik op het scherm, niemand kijkt opzij. Het is donker. Ik geef aanwijzingen, oefeningen voor de bovenrug, en er komt bijna niets terug. Geen knik, geen glimlach, geen "goed zo". Ik voel me, ondanks de prachtige ruimte, soms toch een beetje onzeker. Doe ik het wel goed?

Direct daarna geef ik een tweede les, bij een fysiotherapiepraktijk waar ik nog nooit ben geweest. Ik loop een trap op, verwacht niet veel en kom in een kleine, lichte ruimte. De fietsen staan in een cirkel, niet in rijen. Er wordt gelachen nog voordat de les begint, want deze mensen kennen elkaar.

De deur staat open en iedereen lacht keihard

Ik open met een grapje over dat iedereen hier toch al ergens mankeert, en voel meteen dat het landt. Tijdens de les is er nog steeds niet continu feedback, maar het maakt niet uit, de mensen kijken elkaar aan, kijken naar mij, er is een en al beweging en humor in de ruimte. Ik loop na afloop naar buiten met meer energie dan ik binnenkwam.

Twee lessen. Zelfde oefeningen, zelfde intentie. En toch voelde de een als een put en de ander als een oplaadpunt.

Het is niet dat de eerste les slecht was, of de tweede beter. Het is dat ik weer voelde waar ík energie van krijg: verbinding. Voor een ander is de donkere, prestatiegerichte ruimte misschien precies waar diegene in de flow komt. Voor mij is het de cirkel, het oogcontact, de humor.

En dat brengt me terug bij de tafel. Want als je weet in welke omgeving jij oplaadt, is de volgende stap niet afwachten tot die omgeving toevallig ontstaat. De volgende stap is 'm zelf creëren. Dat noem ik geïnspireerde actie, de vierde stap in mijn VANA-methode: eerst visualiseren wat je wil, dan activeren, dan de strategie, en dan de actie die volgt uit wat je hebt gevoeld.

Alleen voor jou als lezer!

Precies om die reden lanceer ik iets waar ik dit weekend nog kriebels van kreeg: de VANA Versneller. Een pilot van zes weken, waarin we samen jouw praktijk zo neerzetten dat die volledig aansluit bij jouw eigen visualisatie  niet bij wat toevallig beschikbaar is, maar bij wat jou energie geeft. Omdat het de eerste keer is dat ik dit programma draai en ik graag feedback wil, is de prijs voorlopig heel laag.

Ik verf zo de laatste laag op de tafel. Straks staat hij in de tuinkamer, precies zoals ik hem voor me zag. En ik denk aan die twee spinninglessen, aan de cirkel van fietsen, aan wat er gebeurt als je niet wacht tot de juiste omgeving zich aandient, maar 'm gewoon zelf bouwt.